من، زنی در میانه غمها، سنگینی تمامِ جهان را هرصبح از روی سینهام پس میزنم
غافل ازاینه غم در تمامِ رگهایم جاریست
خونِ من به رنگ غم است
و نفسهایم بوی غم میدهد
و در آغازِ صبح غم در فنجانم میریزم
و از چشمهایم غم میچکد
و درکشاکشِ هستی و عدم
غم، درگوشم آواز مرگ زمزمه میکند
که قدمهایم در امتداد مرگ میروند
و دستانم نقش مرگ را میکشند
و سایهام در آغوشِ مرگ میرمد
و من
با خود میاندیشم
چگونه با ترس از بلندیها
در لبه پرتگاه ایستادهام؟
تو
که درست درمیانه جانم خانهات را بنا کردهای
که ریشه عشقت به شاهرگم رسیده
و گرمای تابستانیات تسلیٰ سوزِ پاییزیام شده
تو
آدمِ امنِ روزگاران پرهیاهو
و روزیِ پربرکتِ سالهای پرغبار
سالروز بودنت را
به پاسِ تحربه سبز و لطیفِ زیستن درکنارت
در اعماق قلبم جشن میگیرم
تمامِ من
تو درمیانِ جانم رشد میکنی
در سلول به سلول تنم ریشه میدوانی
در قلبم شکوفه میدهی
میوههای عشقت عمرِ دوباره من میشود
و دوست داشتنت هوای نفس کشیدنم
تو تمامِ من شدهای و من ناتمام دوست میدارمت
ازتو به تو فرار میکنم
ازانتهای خودم به ابتدای تو می رسم
دنبال خودم در لحظههایت میگردم، دنبال لحظههایم بدونِ تو
خودمرا در چشمهای تو، تورا بیوقفه جاری میبینم
در من جاری باش
بامن حرف بزن
صدای تو فاصله بین من و پرتگاه است